ZOL na NFZ: zakład opiekuńczo-leczniczy
ZOL (zakład opiekuńczo-leczniczy) to placówka na NFZ dla osób, które po leczeniu w szpitalu nadal wymagają całodobowej pielęgnacji. Pacjent płaci tylko za pobyt i wyżywienie: 70% dochodu, nie więcej niż 250% najniższej emerytury.
Dla kogo jest ZOL
Dla osób przewlekle chorych i niesamodzielnych, które nie wymagają już leczenia w szpitalu, ale potrzebują stałej opieki pielęgniarskiej: po udarze, po złamaniu szyjki kości udowej, z odleżynami, karmionych przez sondę. Warunkiem jest wynik do 40 punktów w skali Barthel, która ocenia samodzielność w codziennych czynnościach.
Jak dostać się do ZOL
- Skierowanie od lekarza (rodzinnego lub ze szpitala).
- Ocena w skali Barthel wypełniona przez lekarza i pielęgniarkę.
- Wywiad pielęgniarski i dokumenty o dochodzie.
- Złożenie dokumentów w wybranym ZOL i oczekiwanie na miejsce.
ZOL, DPS czy dom opieki
ZOL jest dla osób, które potrzebują przede wszystkim pielęgnacji medycznej, i jest z założenia czasowy. DPS i prywatne domy opieki zapewniają opiekę na stałe. Wiele prywatnych domów przyjmuje osoby leżące, ale cena jest wtedy wyższa: zwykle 6000–9000 zł miesięcznie (zobacz cennik).
Podstawa prawna: ustawa z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, art. 18.
Najczęstsze pytania
Ile kosztuje ZOL?
Pobyt w ZOL na NFZ jest częściowo płatny: pacjent płaci za wyżywienie i zakwaterowanie 250% najniższej emerytury, ale nie więcej niż 70% swojego miesięcznego dochodu. Leczenie i pielęgnację finansuje NFZ.
Kto może trafić do ZOL?
Osoba po zakończonym leczeniu szpitalnym, która nadal wymaga całodobowej pielęgnacji i opieki medycznej, a w ocenie skalą Barthel uzyskuje do 40 punktów. Potrzebne jest skierowanie od lekarza.
Jak długo można przebywać w ZOL?
Pobyt jest z założenia czasowy, zwykle do kilku miesięcy, i może być przedłużony, jeśli stan zdrowia tego wymaga. Gdy pacjent potrzebuje już głównie opieki, a nie leczenia, rodzina szuka zwykle domu opieki lub DPS.